Elektrownia "Rybnik" wybudowana została bez własnego składowiska odpadów. Od początku istnienia korzystała
z międzyzakładowego składowiska odpadów górniczych. W związku z uciążliwością składowiska, Urząd Wojewódzki wydał zakaz wywozu i lokowania odpadów wytwarzanych przez Elektrownię, zostawiając jedynie możliwość buforowego korzystania ze składowiska
(z braku możliwości retencjonowania odpadów na terenie Elektrowni). Powyższe fakty oraz konieczność zapewnienia ciągłej pracy zakładu doprowadziły do utworzenia specjalistycznego przedsiębiorstwa, którego celem jest wykorzystywanie popiołów powstałych w wyniku energetycznego spalania węgla kamiennego.

Działania powyższe doprowadziły do całkowitego wykorzystywania odpadów i jednocześnie zaprzestania ich gromadzenia. Składowisko, na którym lokowano odpady zostało zamknięte, natomiast czaszę składowiska zrekultywowano, skutecznie ograniczając jej negatywny wpływ na środowisko.

Elektrownia "Rybnik" od momentu uruchomienia, tj. od roku 1972, była zmuszona do szukania możliwości i kierunków zagospodarowania odpadów. O ile od początku eksploatacji zakładu żużel był w całości wykorzystywany przede wszystkim w przemyśle ceramiki budowlanej, to kierunki wykorzystywania popiołów ulegały zmianom, co spowodowane było coraz większym udziałem w popiołach produktów powstałych w wyniku procesu odsiarczania spalin. Głównym odbiorcą popiołów w latach 1973 ÷ 1985 były cementownie, w okresie lat 1985 ÷ 1987 nastąpiło zrównanie w ilościach odbieranych popiołów przez cementownie i górnictwo (po ok. 300 tys. Mg rocznie), a od roku 1988 zasadniczym odbiorcą popiołów są kopalnie.